Kinesin er uppáhaldið mitt í þessu myndbandi

Ég er að læra um erfitt efni, erfðafræði og frumulíffræði, les það ofurhægt og flest lekur út úr minninu um leið og ég byrja á nýrri málsgrein. Veit ekki hvort taugungar mínir séu óhæfir um að mynda nýjar tengingar þegar þessi viðfangsefni eru annars vegar eða hvað, ég þarf greinilega að leggja mig alla fram. Lisbeth Salander í bókum Stieg Larsson getur horft á texta og munað þá. Hún getur horft á flóknar stærðfræðiformúlur og stjarneðlisfræðidæmi og skilið þau og leyst. Ég væri til í smá svoleiðis töfra núna. Því ég vil svo óskaplega gjarnan að þessi fög festist inni í kollinum, þetta er svo asskoti forvitnilegt og fróðlegt!

Sól, hjól og bjór = núna. Gottgott

Ég var að lesa bók. Hún heitir Män som hatar kvinnor. Bókina las ég hratt og örugglega í lotum fyrir svefn, forvitni drífur mann áfram en viðbjóður aftrar manni í lestrinum. Get mælt með bókinni en hún valdur þó vanlíðan… sérstök bók. Ég er almennt lítið fyrir bækur sem valda vanlíðan. Ég opna ekki bækur sem fjalla um hryllilega raunverulega atburði í formi sjálfsævisagna fórnarlamba og ég forðast vandamálasögur.

Les ekki draugasögur og annað spúkí enda yrði það líklega minn endir á lítt geiðveiku brautinni að sökkva mér ofan í slíka heima.

Ég les spennandi fantasíur helst, má alveg vera horror inn á milli svo lengi sem aðstæðurnar eru fjarri raunverulegum heimi. Heimurinn okkar er alveg nógu ógeðslegur eins og hann er, þarf ekkert að nudda mér frekar upp úr því í skáldsögum.

Ég var Svíþjóð um daginn, það var mega. Það sem svíar kunna… er reyndar margt, en eitt sem þeir eru virkilega góðir í er bakkelsi. Mikil ósköp, ég át bakkelsi fyrir allan aurinn.

Prinsessuterta er eina rjómatertan sem þú þarft að kunna að gera, hún hefur öll brögðin, áferðina, útlitið og er fullkomin.

Semlur, rjómabollur svíanna, eiga nánast ekkert skylt með íslensku bolludagsbollunum nema nokkurn veginn útlitið. Bollan sjálf er ekki “bara” gerbolla heldur er hún krydduð og bragðgóð, mjúk og ilmandi. Þeytti rjóminn er með greinilegt vanillubragð og ekki of þykkur… fyllingin má vera annað hvort marsipan eða vanillukrem en ekki sulta.

Kanilsnúðar svíaríkis eru alvöru kanilsnúðar. Sorrí, en þessir stökku litlu kexmolar sem íslendingar baka ættu nánast ekki fá að ganga undir nafninu. Kanelbullar eiga að vera mjúkir og djúsí, með glás af stökkum skjannahvítum perlusykri ofan á og klístrugt, feitt og sætt kanilkrem í sprungunum. Svo eiga þeir að vera á stærð við góða samloku helst.

Mmm.

Nú ætla ég að tala um næringargildi AHHH náði ykkur!

Mér leiðist að elda fyrir 2, sérstaklega þegar annar tveggja er tveggja og hálfs og líklegur til að smakka ekki einu sinni sinn skammt.

Þriðji aðilinn kemur svo heim þegar maturinn er orðinn kaldur og ógirnilegur og er vís til þess að sætta sig við ristað brauð þar sem upphitun er miður spennandi.

Kvöldmatur á B18 er því oftast snarl; mangó, brauðsneið, jógúrt… ekki spes.

Í kvöld langar mig að hafa girnilegt kjúklingakesedíjas með sýrðum rjóma og salsa, skemmtilega grænt og rautt salat með og helst einn samsnæðanda yfir tvítugu.

Ég bý í 100 fermetra glæsihýsi þar sem sólargeislar flæða inn um himinháa glugga, kasta birtu á kristalsljósakrónur og gullmuni, þar sem svo hátt er til lofts að hljómburður minnir á tónleikahús og fólk getur auðveldlega villst ef athyglin reikar á brott.

Ekki í alvörunni, en svona í huganum. Húsið mitt er nefnilega helmingi stærra en fyrrverandi bústaður og það hefur svolítil víðáttu-hallar áhrif.

Ég hef til dæmis nokkrum sinnum sest niður og skipulagt ímyndaðan ratleik, þar sem ég fengi gesti til mín í æsispennandi leiðangur um vistarverurnar og grasblettinn fyrir aftan hús með tilheyrandi vísbendingum og sé þá fyrir mér Jane Austen-kjóla í bland við Maríu Antónettu hár og skart – hlátur og gleði og æsing… Lít svo í kringum mig og átta mig á að ratleikurinn tæki líklega bara 15 mínútur og þar með talinn ferð niður í þvottahús og tilbaka.

Held ég skipuleggi samt sem áður ratleik. Get svo bara skyldað boðsfólk um að mæta í síðkjólum og pantað sólskin, sett barokk á fóninn og haft púrtvínstaup meðfylgjandi vísbendingum inni í skápum … (og svo fara allir í “ná grísnum” úti í lystigarðinum í lokin að sjálfsögðu).

Ég hef gaman af þáttaröðinni um hvernig Ted Mosby hitti móður barna sinna. Svo gaman að ég fór að skoða viðtöl við leikaragengið. Í einu viðtalinu talaði Neil Patrick Harris um hrfiningu sína á söngleiknum Les Miserables og að hann ætti þá hrifningu sameiginlega með Jason meðleikara sínum, þeir ættu það til að bresta stundum út í söng og að það væri mögnuð stund. Svo tóku þeir lagið; Confrontation þar sem Neil söng Javert og Jason Jean ValJean og var það ansi hrífandi og skondið í senn.

Í kjölfarið fletti ég upp tónleikauppfærslu af söngleiknum og hlustaði á hann nánast allan. Dramatík í hámarki og þrúgandi stemmning. Grét sárt yfir dauða Fantine og svanasöng hennar til dóttur sinnar Cosette… Ah, er eitthvað skemmtilegra en söngur?

Ég les blogg hjá nokkrum svíum því í Svíþjóð er ennþá töff að blogga. Einn svíinn er svínslega ríkur, 18 ára, duglegur, fallegur og borgar fyrir að láta þrífa litlu íbúðina sína. Það er hún Isabella mín. Annar svíinn er trúaður, rólegur, heimilsdundandi og elskar bakstur og “pyssel”, heitir sá Clara. Svo er það sænska parið, ofurparið, sem þrátt fyrir að vera tæplega tvítugt eru nemar í Oxford og Warwick, vakna kl 05:00 til að taka 10 km sprett, læra allan daginn og sofna fyrir 21:00.

Þessir svíar eru skemmtilegir og sérstaklega ólíkir mér allir.